دلتنگی

دلتنگی

گلهای سرخ خانۀ ما آیا

         حرفهای تو نیست

          که سطح روح پیکرم گشته

                         و بر پوستم می­لغزند؟

تو

   یادگار آن قطره­های موّاج نوری

   که در خوابهای من می­رقصیدند

                       و رؤیای شقایق داشتند

تو دشتی از شقایق در دستان من رویاندی

و مرا بردی تا درختهای کهنی که

                       اکسیژنی محض

                           از برگهای تر و تازه­شان می­چکید

و در لابه­لای آوندهاشان

               خدا را خواب می­دیدند

و در سایۀ دلچسبشان

             سطح تنم اوج می­گرفت

                         و نور را آبستن می­شد

خون سیاوش اینک

در رگهای درختان کهن خوابهای من است

                       و زیر پوست من گریه می­کند

٢۶/٢/٨٨

تمنا

«تمنا»

گل­های بنفش اتاق من

           بر چشمان تو فرود می­آیند

و دست­هایت را

                   به آسمان می­سایند.

ماه امشب

       نیمی از آنِ من

                   نیمی از آنِ تو

فردا در چشمان من و تو

           خداست که می­روید.

شیدا

«شب خورشیدی»

چه خواهی کرد؟

   اگر در شبی خورشیدی

                     رگباری از نور

                     روحت را به ستوه آورد و

سنتوری از جنس شوق

                 در گوشه دنج نگاه او ...

او می آید

با چشمانی از طعم نور

حرفهایی از جنس عبور گیج قاصدک

                                  در لابه لای انگشتهامان

قلبش نور می تپد

            نگاهش نور می بارد

آواز نور

در این شب خورشیدی

          گلهای آفتابگردان اتاقم را به رقص درآورده

مرا می بالی

              تو را می بالم

و دو آغوش گرم

                 با طعم نور

٩/٩/٨٧

دو قاصدک

به  دوست­ترین دوست:

همسر عزیزم: سیروس ارجمند

نطفۀ نور

    همان  شب که دیدم­ات 

                             بسته شد.

و بعد بازی گیج اساطیر

                  در آغاز قاصدک            

                                مرا گم می­کرد

                                        مرا پیدا می­کرد.

ما حرف می­زدیم

                با اشاره­های مشجّر

ما محو می­شدیم

                 در آغاز تبلور

ما درآمیختیم

           با نور.

مهرگان نزدیک است

  و تو آغاز می­شوی در من

             من آغاز می­شوم در تو   

                          ما متولد می­شویم     

و خورشیدی

         در خورشیدی

                   می­جوشد.           

تیغ عشق

تیغ چیست؟

         عصارۀ رنجهای تند و تلخ

                  که گاه بر لبها

                      و گاه بر چشمها می­روید.

تیغهای من اما بر دلم رسته است

می­بالم چونان کاکتوسی

                  تیغهایم از درون    

پوست کاکتوسی من پشت و روست

می­بالم از تیغهام، بغضهام

که بر لبهام

         لبخند کاشته

و به قطره­ای آب

                 و نور

                    قانع است.

من درد ...

من تیغ می­کشم

از پس سالها

شنیدن از تیغهایم چه لطفی دارد؟

رستن در اندیشۀ من است

بیا و ببین که از هر تیغم گلی می­شکفد

                وقتی می­خواهم برویم

                         و بگویم از عشق

                          که در بن هر نقطه­اش

                           نوکِ تیزِ تیغی نهفته است           

                               و هر تیغی نوید گلی می­دهد

                                                  چونان کاکتوس

من عشق می­کشم.

تیغهای کاکتوسی من همه از عشق است

               پوست من کاکتوس پشت و رو

و دستی که مرا می­چیند

                    خونی است

         دستی که دل مرا می­چیند.

تولد دوباره

                                       تقدیم به آستانه و آستانه‌ها

نوشتن را 

           می­نویسی     

آنگاه که واژه می­کنی                

                عظمت را

و یک چشمه زیبایی می­شوی

انگشتانت

         رود

تا دهان خواننده را تر کند ...

 آی

    من از شکوه بارگاهی می­نویسم

                 که از قطره قطره نورش

                                  بهشتی می­روید.

و این بارگاه را آستانه­ای بود

                       آستانه­هایی

                           که هر کدام

                                   هفت ستون دل را می­لرزاند

و تو

      کنده می­شوی از خودت

دم در آستانه

       رها می­شوی

و بارگاه تو را می­بوسد:

            از هر بوسه­اش برگی و

                       از هر قطرۀ نورش درختی

 و رشد می­کند

        رشد می­کند

ناگاه از نوک شاخۀ درختهایش

           پرنده­ای کوچک پر می­کشد

و نور را با تمام وجود

                   مزمزه می­کند...

        چقدر تر شده­ای

اسطوره آفرينش در من...

به هر آنکه اعماق بودنت را از بودنش به ستوه آورده

آبشار موّاج نفسهایم را

                           به تو می بخشم

برآمده از اساطیر کلماتم

                               که بر صفحه سپید چهره‌ات

                                                     - چونان تاریخ -

                                                        می‌سراید

                                                              کتیبه بودنت را.

تو را می‌نوازم

        لابه‌لای موهام

                     دستهام   

                         که از عطش سرخ چشمانت

                                                           به ستوه آمده‌است

به ستوه آمده‌ام

              از این مداد

                      که تو را اینگونه پررنگ

                                                 بر صفحه‌ام می‌سراید

و تو را

  که در آنسو نشسته‌ای

                        شرم‌آگین می‌کند

پرسش

آريا!

تو هم­آغوش بادي

با طوفانهاي گزنده­اش

از غرش شيهه­وار مغول و تاتار گرفته تا...

و همیشه فرصت اندكي براي سكوت.

ايران امروز

ويرانه وارونه­اي از توست

كه در نوني وازده سرگردان است.

نوني كه يونس را

              در خود مي­بلعد

ناني گرد

در هوس خورشِ اسطوره­هايت

                                            نجابتت را به تاراج برد ...

و تو مكاره­اي هزار چهره

در پس هزاران قرن غرور و تپش

اكنون هم­آغوش گردبادي

                       با سكون طوفنده­ات

حركتي گرداگرد خودت

                       بيهوده­وار

گاه سلطه مغرورانه آزادي

                      و گاه پرسه شيطاني اسارت

بيهوده­وار سالها از پس سال

هر سال دريغ از پارسال.

تو مرا مي­گزي هر دم

با اين رياي عطش­آلودت

                   كه مرگ را مي­جود.

اين مهر و موم دروغ را

                     تا كي بر پيشاني­ات خواهم ديد؟

آريا چه شده­است تو را

كه اينگونه وارونه شده­اي

                        وازده

                            و

                         مفلوك؟

اسطوره مهر صداقت از كدام افق چشمان تو

                                        مرا به نظاره مي­نشيند؟

طلوع تو در افق مرگ من است؟

شعاعهاي حقيقت آنچنان نوراني است كه

                                      چشم را نابينا مي­كند...

 ...

«جوانه»

لحظه هام

      در تو

        نفس می کشد

در جاری ِ رهایی ِ آب

لحظه هام می تپد

                می شکفد

چون جوانه ای سرخ

که از اردیبهشت آغوش بی کرانه ات

                                     می مکد

                                        شیره پر شعف شکفتن را

۷/۲/۸۶